Vorige week werd ons meisje ziek. Koorts.
Nu hebben alle kindjes dat wel eens, maar in dit geval ging het niet over.
Ze werd steeds zieker en zo kwamen we uiteindelijk vrijdagavond met haar op de spoedeisende hulp terecht. Longontsteking en een virusinfectie (vandaag kwam eindelijk de uitslag en bleek het toch mazelen te zijn).
Ze was doodziek. Ademhalen kostte veel inspanning en daarom kreeg ze zuurstofondersteuning. Het duurde nog tot zondag voor we enige verbetering bespeurden en merkten dat de antibiotica begon aan te slaan.
Maandagmiddag mochten we weer met haar naar huis. Wat was dat fijn!
En nu zien we haar gelukkig elke dag een beetje verder opknappen!
Wat een zegen en wat zijn we God daar dankbaar voor!
Zaterdagochtend. Nog erg ziek, in het ledikantje.
Hier heeft ze het 'neusbrilletje' met zuurstof nog op.
Omdat ze erg onrustig was in haar ledikantje, hebben de lieve verpleegkundigen voor ons een groot ziekenhuisbed geregeld waar we samen in konden liggen. Hier was ze alweer zonder zuurstof, maar nog wel aan de monitor en het infuus.
Maandagochtend. Ze sliep nog veel. Maar op de wakkere momenten kreeg ze al weer wat belangstelling voor speelgoed. Het infuus is hier niet meer aangesloten, maar moest nog wel uit haar handje gehaald worden.
Nu zijn we weer thuis.
En dat is ook weer wennen.
Door alles wat ze heeft meegemaakt is ze veel angstiger als normaal.
En dus hou ik haar maar lekker bij me. Doen we 's middags samen een dutje.
(En dat is eigenlijk wel heel fijn, want de nachten zijn in het ziekenhuis toch wel erg onrustig. Ik was zelf ook compleet afgedraaid.)
We doen het rustig aan en houden haar lekker binnen.
Totdat ze helemaal is opgeknapt!
